Ξηρός και επίμονος βήχας: Πού οφείλεται;

Ξηρός και επίμονος βήχας: Πού οφείλεται;

Ο βήχας είναι ένα σύμπτωμα που συσχετίζεται συνήθως με χρόνια προβλήματα από το ανώτερο αναπνευστικό. Όταν όμως παραμένει χωρίς αντιμετώπιση μπορεί να επηρεάσει το κατώτερο αναπνευστικό.

Γράφει η Ανατολή Παταρίδου, Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος Κεφαλής & Τραχήλου –ΠαιδοΩΡΛ. Επιστημονικός Συνεργάτης Νοσοκομείου Υγεία-Μητέρα

Στην Ωτορινολαρυγγολογία ο βήχας μπορεί να αφορά προβλήματα:

  • Από το λάρυγγα: Από τις πιο συχνές αιτίες είναι η  γαστροοισοφαγική  παλινδρόμηση, η οποία είναι στενά συνδεδεμένη με τον σύγχρονο τρόπο ζωής με τα πρόχειρα και ακατάστατα γεύματα. Επίσης το κάπνισμα, η μειωμένη πρόσληψη νερού, η χρήση κλιματιστικού και οι πολλές ώρες ομιλίας μπορούν να ερεθίσουν το όργανο του λάρυγγα. Πολύ πιο σπάνια, ο επίμονος ξηρός βήχας μπορεί να οφείλεται σε καρκίνο του λάρυγγα, που όμως συχνά αποδίδεται από τον ασθενή σε κρύωμα και δεν απευθύνεται άμεσα στον ειδικό, με αποτέλεσμα η διάδοση να γίνεται σε προχωρημένο στάδιο του καρκίνου σε αρκετούς ασθενείς.
  • Από τη μύτη:Η αλλεργική ρινίτιδα με ή χωρίς πολύποδες, και το στραβό διάφραγμα προκαλούν έναν επίμονο βήχα, ο οποίος επειδή δεν είναι σταθερός μπορεί να μην αξιολογηθεί.  Άλλη συχνή κατάσταση είναι η χρόνια ιγμορίτιδα, που μπορεί να εκδηλωθεί απλώς με έναν ξηρό, επίμονο βήχα.
  • Από το  φάρυγγα: Ο βήχας μπορεί να προκαλείται από χρόνια φαρυγγίτιδα, από αλλεργία, χρόνια αμυγδαλίτιδα, ξηρότητα, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση ή ακόμη και κακοήθεια.

Πώς γίνεται η σωστή διάγνωση;

Με την ενδοσκόπηση, μία εξέταση που γίνεται εύκολα και ανώδυνα στο ιατρείο. Ειδικότερα, γίνεται με τα ενδοσκόπια, κάποια λεπτά εύκαμπτα ή άκαμπτα εργαλεία, τα οποία χάρη στη μεγέθυνση και το φωτισμό μας δίνουν πλήρη εικόνα σε ότι αφορά τη μύτη, το φάρυγγα και το λάρυγγα. Η διάγνωση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιλογή της θεραπείας, η οποία μπορεί να είναι είτε φαρμακευτική είτε χειρουργική, ανάλογα με τα ευρήματα.Χάρη στις μοντέρνες ενδοσκοπικές τεχνικές στην ωτορινολαρυγγολογία έχουμε τη δυνατότητα, χωρίς τομές και ταλαιπωρία,  να προσφέρουμε στον ασθενή ριζική και  μετεγχειρητικά ανώδυνη θεραπεία, σε αντίθεση με παλιότερες τεχνικές.

Οι παγίδες;

Το πρόβλημα με τα χρόνια συμπτώματα όπως ο βήχας, είναι ότι  ο ασθενής τα συνηθίζει και επειδή συνήθως συνδυάζονται με έναν τρόπο ζωής ο οποίος χαρακτηρίζεται από κακή διατροφή, έλλειψη άσκησης και καταθλιπτική διάθεση, τότε σίγουρα παύει να αξιολογεί σωστά τα μηνύματα που δέχεται από το σώμα του.

Μόνο χειρουργείο;

Είναι σημαντικό για τον ασθενή με επίμονο βήχα που το πρόβλημά του χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση, να ενημερωθεί από τον ωτορινολαρυγγολόγο για τις μοντέρνες ενδοσκοπικές χειρουργικές τεχνικές οι οποίες προσφέρουν ριζική λύση του προβλήματος ανώδυνα και με άμεση μετεγχειρητική επούλωση και επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες.

H ψυχική μας κατάσταση επηρεάζει και την υγεία μας!

H ψυχική μας κατάσταση επηρεάζει και την υγεία μας!

«…και ανήγγειλαν αυτώ λέγοντες ότι ο υιός σου Ιωσήφ ζή… και εξέστη τη διανοία Ιακώβ… ιδών δε τας αμάξας, ανεζωπύρησε το πνεύμα Ιακώβ…» (γένεσις 45, στ.26 )

Το χωρίο αυτό μάς δείχνει πολύ καθαρά πώς μπορούν να προκληθούν ένα λιποθυμικό επεισόδιο, μια καρδιακή αρρυθμία ή ακόμα και ένα καρδιακό επεισόδιο μέσω μιας αιφνίδιας συγκίνησης, γεγονός που είναι γνωστό και καταγεγραμμένο ιστορικά.

Οι Αγγλοι μεταφράζουν το “εξέστη” του βιβλικού χωρίου ως “his heart fainted”. Παρά τις πολλές μελέτες που έχουν γίνει πάνω στο θέμα αυτό, είναι δύσκολο η σχέση των ψυχολογικών παραγόντων με τα ενοχλήματα ή και τις ασθένειες του καρδιαγγειακού συστήματος να αποδοθεί ποσοτικά. Επίσης είναι δύσκολο να μετρηθεί αντικειμενικά το stress και να προσδιοριστεί με ποσοτικούς χαρακτήρες. Οι έρευνές μας σε νοσήματα όπως τα καρδιολογικά έχουν εστιαστεί στους χρόνιους παράγοντες που οδηγούν στην ανάπτυξη τους, π.χ., της στεφανιαίας νόσου, και όχι στους παράγοντες που επιταχύνουν και φέρνουν ουσιαστικά στο προσκήνιο ένα οξύ έμφραγμα, μια ισχαιμία, μια αρρυθμία ή ακόμα και έναν αιφνίδιο θάνατο.

Είναι γνωστό το στρες ότι μειώνει τον ουδό έκλυσης μιας αρρυθμίας (την κάνει πιο “εύκολη” ).Το ίδιο ισχύει και για τα ενοχλήματα από άλλα συστήματα. Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι το οξύ ψυχολογικό στρες μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στη ρήξη μιας αθηρωματικής πλάκας, άρα και στη θρόμβωση των στεφανιαίων αγγείων, άρα και στις πολύ σοβαρές και θανατηφόρες κοιλιακές αρρυθμίες! Στα άτομα που υπέστησαν το σοκ ενός σεισμού και πιο συγκεκριμένα αυτού στο Hanshin-Awaji, παρουσιάστηκε αύξηση του ινωδογόνου και του παράγοντος Von Willebrand που είναι θρομβογόνα στοιχεία και εμπλέκονται στο μηχανισμό πηκτικότητας του αίματος. Το ίδιο παρατηρήθηκε και σε άτομα που μελετήθηκαν σε κατάσταση θυμού και κατάθλιψης.

Τεράστια σημασία για τη σωστή αντιμετώπιση του θέματος έχουν η ευαισθησία και η εμπειρία του παθολόγου -στον οποίο κύρια απευθύνονται πρώτα οι ασθενείς αυτοί-, ώστε να διαγνώσει έγκαιρα την πραγματική αιτία των συμπτωμάτων και να την αντιμετωπίσει κατάλληλα. Αλλά και η άνεση που του δίνει η σχέση με τον πάσχοντα στο να ακούσει προσεκτικά και με υπομονή, δίπλα στα “σωματικά” και τα άλλα ενοχλήματα του ασθενούς, είναι μοναδική και λειτουργεί υπέρ του τελευταίου.

Μια άλλη επιβεβαιωτική των όσων υποστηρίζω πληροφορία, αφορά στην αύξηση κατά μεγάλο ποσοστό των αιφνίδιων θανάτων και των ενοχλήσεων της καρδιάς μέσω αυξημένης δραστηριότητος του συμπαθητικού συστήματος κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, ιδίως ύστερα από εφιαλτικά όνειρα (φάση REM). Ο θυμός ή ο φόβος που εκφράζεται σε περισσότερο από το 50% των ονείρων ενοχοποιείται γι’ αυτό. Η ημερήσια επιβάρυνση είναι επίσης μεγαλύτερη τη Δευτέρα, σε σύγκριση με τις άλλες ημέρες, και το χειμώνα. Μία 12ετής ανάλυση 222.000 περιπτώσεων απέδειξε ότι παρατηρούνται 33% περισσότεροι ασθενείς με καρδιολογικά ενοχλήματα και σοβαρά καρδιολογικά συμβάματα το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο από ό,τι τον Ιούνιο. Οι παρατηρήσεις μάλιστα αυτές δεν μπόρεσαν να προσεγγιστούν ή να ερμηνευθούν μέσω των μεταβολών της θερμοκρασίας. Οι πολύ ταχείς ρυθμοί της καρδιάς επίσης συνδέονται με τις αιχμές του στρες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Έτσι, ταχυκαρδίες της τάξεως των 250/λεπτό παρουσιάζονται συχνότερα το τρίωρο 9 πμ, έως 12 το μεσημέρι, όπως καταγράφεται σε μελέτες με ειδική συσκευή παρακολούθησης holter. Τέλος, οι πρώτες δύο ώρες μετά το πρωινό ξύπνημα είναι επίσης οι πιο επικίνδυνες για πόνο στο στήθος και ισχαιμία του μυοκαρδίου.

Οι πολύ κοινές αυτές ενοχλήσεις που αφορούν στη σωματική εκφορά βασικών ψυχικών διαταραχών απασχολούν το παθολογικό ιατρείο σε καθημερινή βάση. Σήμερα περισσότερο από ποτέ ο σύγχρονος άνθρωπος προσέρχεται στον παθολόγο για μια πληθώρα συμπτωμάτων, τα οποία έπειτα από ενδελεχή έλεγχο δεν φαίνεται να συσχετίζονται με διαταραχή του οργάνου ή του σημείου του σώματος στο οποίο αναφέρονται από τον πάσχοντα. Οι ασθενείς αυτοί δεν πείθονται εύκολα ότι στο παθολογικό ιατρείο τους φέρνει κυρίως μια ψυχική διαταραχή, που δεν αντιμετωπίζεται από τους ίδιους με τρόπο που θα απέτρεπε την ενεργοποίηση των μηχανισμών μετατροπής τους σε σωματικά συμπτώματα. Αυτό υποδηλώνει σαφώς μια ευκολία να θεωρούμε τις ψυχικές μας δυσκολίες υποδεέστερες των σωματικών από πλευράς σημασίας ή απειλής. Με άλλα λόγια, η ζωή μας είναι περισσότερο “σώμα” παρά “ψυχή”. Οι ασθενείς μας φωνάζουν δηλαδή “μα γιατρέ, αυτά που μου λέτε είναι κοινότοπα και απλά και, εν πάσει περιπτώσει, μου εγγυάστε ότι δεν έχω εγώ καρκίνο με αυτές τις ενοχλήσεις που σας αναφέρω, και να δείτε για πότε γίνομαι καλά!” Και βέβαια, όταν έχουμε μάθει να υπερτιμούμε τόσο τον “οργανικό” καρκίνο, ώστε να θεωρούμε την απουσία του ταυτόσημη με την υγεία μας, εκεί θα καταλήγουμε. Αν όμως βάλουμε αρχή, όπως έλεγαν οι πατέρες μας, και επανατοποθετήσουμε σε άλλη βάση τα προβλήματά μας, την ίδια μας τη ζωή, την αντίληψή μας για τη νόσο και την υγεία.

Ειδικότεροι από εμάς τους ίδιους στην κατανόηση των δυσκολιών αλλά και των ενοχλημάτων μας δεν υπάρχουν. Καθαρότερο σημάδι ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στη ζωή μας από τις ψυχοσωματικές ενοχλήσεις δεν έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα! Καμία μα καμία θεωρία δεν μπορεί να γυρίσει μέσα μας τον ενδοσκοπικό ηχοβολέα, για να δούμε αν το προκάρδιο άλγος είναι μεταμφιεσμένο έλκος ή οισοφαγίτιδα ή στρες ή θυμός, αν εμείς δεν το κάνουμε.

 

Γράφουν οι Αδαμίδης Σωτήριος ΜD, PhD, Δ/ντής Α΄Παθολογικής Κλινικής Ιατρικού Αθηνών & Αδαμίδη Σοφία MD 

Νόσος Πάρκινσον – Ελπίδα για τις προχωρημένες μορφές της νόσου

Νόσος Πάρκινσον – Ελπίδα για τις προχωρημένες μορφές της νόσου

Με τη γήρανση του πληθυσμού, ο αριθμός των ατόμων που εμφανίζουν νόσο Πάρκινσον αυξάνεται και θα συνεχίσει να αυξάνεται. Το πέρασμα στην προχωρημένη φάση της νόσου σηματοδοτείται αφενός με την εξασθένηση της δράσης του φαρμάκου αναφοράς για την πάθηση (λεβοντόπα), αφετέρου με την εμφάνιση και μη κινητικών διαταραχών, όπως άνοια, κατάθλιψη, προβλήματα στη θερμορρύθμιση, απώλεια βάρους κ.ά. Η συνεχής, απευθείας χορήγηση του απόλυτα απαραίτητου φαρμάκου, της λεβοντόπα, στο λεπτό έντερο επιτρέπει σταθερές συγκεντρώσεις του φαρμάκου στον οργανισμό και οδηγεί σε εντυπωσιακή ελάττωση των συμπτωμάτων.

H νόσος Πάρκινσον είναι εξελισσόμενη, νευροεκφυλιστική νόσος, η 2η συχνότερη μετά τη νόσο Αλτσχάιμερ. Σύμφωνα με δεδομένα του 2015, εκτιμάται ότι πάσχουν περίπου 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, με την προοπτική, με τη γήρανση του πληθυσμού, ο αριθμός των πασχόντων να φτάσει τα 13 εκατομμύρια το 2040. Η ακριβής αιτία της νόσου είναι άγνωστη, πιθανότατα όμως σχετίζεται με γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Μέση ηλικία εμφάνισής της είναι τα 60 έτη.

Η θεραπεία αναφοράς για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της νόσου με 50 χρόνια κλινικής εφαρμογής είναι η λεβοντόπα, η οποία αποτελεί πρόδρομο ουσία της ντοπαμίνης. Τα νευρικά εγκεφαλικά κύτταρα χρησιμοποιούν τη χορηγούμενη από το στόμα λεβοντόπα για να φτιάξουν ντοπαμίνη, αναπληρώνοντας την ντοπαμίνη που χάνεται λόγω της νόσου. Η ντοπαμίνη δεν μπορεί να χορηγηθεί απευθείας, διότι δεν μπορεί να περάσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.

Η λεβοντόπα είναι ένα φάρμακο με ιδιαίτερη φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική. Χορηγείται από το στόμα αρχικά σε 3 δόσεις την ημέρα, όμως, καθώς η νόσος εξελίσσεται, οι δόσεις πρέπει να αυξηθούν και να γίνουν 4, 5 ή και 6, ανάλογα με τις ανάγκες του αρρώστου. Αυτό συμβαίνει γιατί με την πρόοδο της νόσου ο χρόνος δράσης της κάθε δόσης λεβοντόπα γίνεται όλο και μικρότερος, με άμεσο αποτέλεσμα την επανεμφάνιση των παρκινσονικών συμπτωμάτων μέχρι να δράσει η επόμενη δόση του φαρμάκου.

Το φαινόμενο αυτό της όλο και συχνότερα «εξασθένησης» της δράσης του φαρμάκου σηματοδοτεί την έναρξη της προχωρημένης φάσης της νόσου Πάρκινσον, η οποία χαρακτηρίζεται από τις αποκαλούμενες διακυμάνσεις της κλινικής εικόνας του ασθενούς, δηλαδή την ύφεση (όταν η λεβοντόπα δρα) και την επανεμφάνιση των παρκινσονικών συμπτωμάτων (όταν η λεβοντόπα δεν δρα).

Επίσης, ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών που λαμβάνουν από το στόμα για μεγάλο χρονικό διάστημα αγωγή με λεβοντόπα εμφανίζει ακούσιες κινήσεις, οι οποίες ονομάζονται υπερκινησίες και συμβαίνουν όταν η λεβοντόπα δρα, καθώς και άλλες ακούσιες στροφικού χαρακτήρα κινήσεις (κυρίως στα πόδια), οι οποίες συμβαίνουν όταν η λεβοντόπα δεν δρα και διαφέρουν από τα τυπικά παρκινσονικά συμπτώματα (τρέμουλο, δυσκαμψία, βραδυκινησία).

Είναι σημαντικό να επισημανθεί, επιπλέον, ότι σε κάθε φάση της νόσου Πάρκινσον ο χρόνος λήψης της λεβοντόπας σε σχέση με τα γεύματα, η περιεκτικότητα των τροφών σε πρωτεΐνες, η κατάσταση που βρίσκεται το πεπτικό σύστημα (π.χ. δυσκοιλιότητα), η συγχορήγηση με άλλα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν ή να ελαττώσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου.

Στην όψιμη νόσο Πάρκινσον κάνουν την εμφάνισή τους και άλλου τύπου διαταραχές, ως αποτέλεσμα είτε της εξέλιξης της νόσου είτε της φαρμακευτικής αγωγής, και αποκαλούνται μη κινητικές διαταραχές. Τέτοιες είναι: διάφορα νευροψυχιατρικά προβλήματα όπως η άνοια, οι ψευδαισθήσεις, η κατάθλιψη, το άγχος, οι διαταραχές του αυτονόμου νευρικού συστήματος όπως η ορθοστατική υπόταση, η συχνοουρία, οι σεξουαλικές διαταραχές, η δυσκοιλιότητα, η δυσφαγία, η σμηγματόρροια, προβλήματα στη θερμορρύθμιση, απώλεια βάρους, διαταραχές ύπνου όπως η αϋπνία, η υπερυπνία και η υπνηλία κατά τη διάρκεια της μέρας, καθώς και οι εφιάλτες, και, τέλος, οι αισθητικές διαταραχές όπως ο πόνος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προχωρημένη νόσο Πάρκινσον οι ασθενείς βιώνουν με δραματικό τρόπο διακυμάνσεις και των μη κινητικών συμπτωμάτων, με αποτέλεσμα την έξαρση ή ύφεση πολλών από τα παραπάνω συμπτώματα.

 

Λύση η συνεχής χορήγηση της λεβοντόπα

Προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι διακυμάνσεις, έγινε δυνατή η εφαρμογή επεμβατικών μεθόδων, όπως η εγκεκριμένη σε διεθνές επίπεδο, συνεχής, απευθείας χορήγηση του απόλυτα απαραίτητου φαρμάκου, της λεβοντόπα, στο λεπτό έντερο. Η συνεχής αυτή χορήγηση επιτρέπει σταθερές συγκεντρώσεις του φαρμάκου στον οργανισμό και άρα την εντυπωσιακή ελάττωση των διακυμάνσεων και των υπερκινησιών.

Η λεβοντόπα-καρβιντόπα που χορηγούμε είναι ένα υδατικό διάλυμα υπό μορφή γέλης (gel), κατάλληλο για εντερική απορρόφηση. Το διάλυμα βρίσκεται σε κασέτες των 100ml, που είναι μια επαρκής ημερήσια ποσότητα για την πλειονότητα των ασθενών. Η γέλη χορηγείται με τη βοήθεια φορητής αντλίας έγχυσης, στην οποία ενσωματώνεται η κασέτα με το φάρμακο από καθετήρα που εισάγεται διά μέσου του στομάχου στο λεπτό έντερο, μετά από γαστροστομία. Η έγχυση συνήθως είναι 16 ωρών.

Όλα τα αντιπαρκινσονικά φάρμακα που έπαιρνε από το στόμα ο ασθενής διακόπτονται και αντικαθίστανται με το διάλυμα γέλης λεβοντόπα-καρβιντόπα.

Πάντα προηγείται 48ωρος έλεγχος της αποτελεσματικότητας με έγχυση μέσω καθετήρα που μπαίνει από τη μύτη και φτάνει μέχρι το έντερο. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής και το οικογενειακό του περιβάλλον έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν προκαταρτικά τη μέθοδο στο σπίτι για 2-3 μέρες και μόνο αν υπάρξει αντικειμενική βελτίωση να προχωρήσουν στη γαστροστομία.

Τη βελτίωση αυτή πρέπει να τη διαπιστώσει ο ασθενής και η οικογένειά του, ο θεράπων νευρολόγος και η εξειδικευμένη νοσηλεύτρια, η οποία είναι ο καλός άγγελος του ασθενούς, αφού τον παρακολουθεί στενά σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, αλλά και αργότερα.

 

Τα νέα όπλα στη μάχη κατά της παχυσαρκίας

Τα νέα όπλα στη μάχη κατά της παχυσαρκίας

Τα επίπεδα της χοληστερόλης αποτελούν μόνιμο βραχνά για τους περισσότερους, αν όχι όλους, εξ ημών – ιδίως έπειτα από κάποια ηλικία. Η σύνδεσή τους με τις καρδιαγγειακές παθήσεις, όπως έμφραγμα ή εγκεφαλικό, τα φέρνει στο προσκήνιο σε κάθε τσεκ απ, όπως και στις συζητήσεις μας με ειδικούς για τις τροφές που μπορούν να γίνονται σύμμαχοι ή εχθροί μας στη μάχη κατά της χοληστερόλης.

Το «ΘΕΜΑ», με τη βοήθεια του ειδικού, παθολόγου, διευθυντή της Παθολογικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών κ. Σωτήρη Αδαμίδη, επιχειρεί να λύσει τον δυσεπίλυτο γρίφο της υψηλής και της χαμηλής, της «κακής» και της «καλής», της σωστής και της επικίνδυνης χοληστερόλης ή χοληστερίνης, καθώς και να επανασχεδιάσει τον οδικό διατροφικό χάρτη για τον έλεγχο της χοληστερόλης που θα μας οδηγήσει σε μια ζωή χωρίς καρδιαγγειακά προβλήματα.

Τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για «καλή» και για «κακή» χοληστερόλη;

Η χοληστερόλη δεν κυκλοφορεί ελεύθερη στο αίμα, αλλά συνδεδεμένη με πρωτεΐνες, σχηματίζοντας τις λιποπρωτεΐνες. Οι πιο γνωστές είναι η λιποπρωτεΐνη υψηλής πυκνότητας (ΗDL) και η λιποπρωτεΐνη χαμηλής πυκνότητας (LDL). Η χοληστερόλη που μεταφέρουν οι λιποπρωτεΐνες αυτές είναι γνωστή με τις ονομασίες «καλή» και «κακή» χοληστερόλη αντιστοίχως. Η «καλή» μεταφέρει τη χοληστερόλη από τους ιστούς στο ήπαρ κι έτσι μειώνεται η εναπόθεση χοληστερόλης στα αγγεία και ο κίνδυνος δημιουργίας αθηρωματικής πλάκας και συνεπώς απόφραξης των αγγείων. Η «κακή» μεταφέρει τη χοληστερόλη από το ήπαρ προς τους ιστούς. Οταν είναι αυξημένη, η περίσσεια χοληστερόλης εναποτίθεται στα τοιχώματα των αγγείων, συμβάλλοντας στη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας.

Μπορεί κανείς να έχει φυσιολογική χοληστερίνη και όμως να κινδυνεύει από έμφραγμα ή εγκεφαλικό;

Βεβαίως μπορεί. Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (Centre for Disease Control, CDC), το 50% όσων παθαίνουν έμφραγμα έχει φυσιολογικές τιμές χοληστερόλης. Ωστόσο, με τις μέχρι τώρα μεθόδους μέτρησης χάνουμε το 40% του πληθυσμού που έχει μη φυσιολογικές τιμές σωματιδίων, της λεγόμενης «κακής» (LDL-C) χοληστερίνης. Αυτό όμως που προκαλεί την καρδιαγγειακή βλάβη είναι η αλληλεπίδραση των σωματιδίων αυτών με το αρτηριακό τοίχωμα και όχι τόσο η χοληστερίνη που αυτά περιέχουν.

Εχετε δηλαδή καταγράψει περιστατικά με σοβαρή στεφανιαία νόσο που έχουν φυσιολογική τη λεγόμενη «κακή» χοληστερίνη (LDL) και ίσως υψηλή την «καλή» (HDL); Πώς εξηγείται αυτό;

Ακριβώς. Πρόκειται για περιστατικά με έμφραγμα ή εγκεφαλικό που έχουν, με βάση τις κλασικές εξετάσεις, καλές τιμές. Η μέτρηση, όμως, με πιο προηγμένες μεθόδους των αθηρογόνων σωματιδίων, δηλαδή αυτών που προκαλούν τον κίνδυνο, της LDL (LDL-Particles) δείχνει πολύ υψηλές τιμές. Αυτό σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες κινδύνου όπως η κληρονομικότητα, η παχυσαρκία, η μειωμένη σωματική δραστηριότητα, το μεταβολικό σύνδρομο, ο διαβήτης, αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για τις παθήσεις της καρδιάς και των αγγείων.

Πώς γίνεται η μέτρηση των αθηρογόνων, όπως τα ονομάζετε, σωματιδίων;

Υπάρχουν ειδικές εξετάσεις, όπως η NMR LIpo Profile (ένα είδος μαγνητικής τομογραφίας) και άλλες που, όμως, δεν γίνονται στην Ελλάδα. Αυτό που μπορεί να κάνει κάποιος στη χώρα μας είναι να μετρήσει τις τιμές στις λεγόμενες απολιποπρωτεΐνες apo-B και apo-A1 ώστε να προσδιορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Οι απολιποπρωτεΐνες είναι τα πρωτεϊνικά συστατικά των λιποπρωτεϊνών συμπλεγμάτων, τα οποία μεταφέρουν λιπίδια στην κυκλοφορία του αίματος. Το ζητούμενο είναι να διαγιγνώσκεται κάποιος με λειτουργική την καλή χοληστερίνη. Ιδίως θα πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν υψηλά τριγλυκερίδια με χαμηλή την «καλή» χοληστερίνη (HDL), κάτι που απαντάται συχνά σε όσους πάσχουν από μεταβολικό σύνδρομο. Τα άτομα αυτά έχουν συνήθως υψηλή συγκέντρωση σωματιδίων της «κακής» χοληστερίνης (LDL).

Ο κίνδυνος αντιμετωπίζεται μετά την εξέταση; Ποιο είναι το φυσιολογικό όριο αν τελικά μετρήσει κάποιος αυτά τα σωματίδια της LDL;

Αν ο στόχος που μέχρι τώρα είχαμε στην ιατρική για την «κακή» χοληστερόλη (LDL) ήταν π.χ. το 100, μια καλή τιμή για τα σωματίδια της «καλής» χοληστερόλης θα ήταν το 1000. Προσθέτουμε, δηλαδή, ένα μηδενικό στο απευκταίο στόχο για την «κακή» χοληστερίνη. Ο υψηλός αριθμός των σωματιδίων συνδέεται με τον κίνδυνο αθηρωμάτωσης. Ο κίνδυνος μπορεί να αντιμετωπιστεί με την αλλαγή στον τρόπο ζωής και μετά ή παράλληλα με τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής.

Συνεπώς, η «κακή» χοληστερόλη δεν είναι πάντα ίδια και εκείνο που μετρά δεν είναι τόσο η υψηλή τιμή της αλλά η συγκέντρωση αυτών των σωματιδίων;

Αυξημένα LDL σωματίδια και μάλιστα μεγάλου μεγέθους μπορεί να έχει κάποιος και για κληρονομικούς λόγους εξαιτίας μιας μετάλλαξης, όπως στην οικογενή δυσλιπιδαιμία. Περισσότερη σημασία από το μέγεθος των σωματιδίων έχει όμως ο αριθμός τους. Μπορεί, π.χ., να έχουμε δύο ασθενείς με 130 mg LDL χοληστερίνη, εκ των οποίων ο ένας να έχει υψηλά τριγλυκερίδια και ο άλλος χαμηλά. Ο πρώτος θα χρειαστεί περισσότερα σωματίδια για να μεταφέρει την ίδια ποσότητα χοληστερόλης στο σώμα και αυτό συμβαίνει, π.χ., στο μεταβολικό σύνδρομο και στη διατροφή με πολλούς υδατάνθρακες ή πολλά γλυκά. Και να σας θυμίσω εδώ, ότι τα τριγλυκερίδια είναι η μεγαλύτερη κατηγορία λιπιδίων στο ανθρώπινο σώμα και στη δίαιτά μας. Μόνο μικρό ποσοστό του λίπους της τροφής μας είναι στερόλες, με την πιο κοινή ζωικής προέλευσης στερόλη να είναι η γνωστή μας χοληστερόλη.

Ποια είναι τελικά η σωστή δίαιτα;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναρωτηθεί καταρχάς ο γιατρός και μετά ο ασθενής είναι γιατί είναι υψηλή η χοληστερίνη ή το σάκχαρο. Εφόσον βρει πού οφείλονται οι τιμές αυτές, μετά επικεντρώνεται στο πώς θα επιτευχθεί η μείωσή τους. Η σωστή δίαιτα για τη χοληστερίνη προϋποθέτει καλή γνώση του ασθενή, των προβλημάτων υγείας του, του τρόπου ζωής του. Μπορεί κάποιος να έχει χοληστερίνη, αλλά να επιτρέπεται να καταναλώνει αυγά. Για χρόνια οι ασθενείς με υψηλά επίπεδα χοληστερόλης απέφευγαν την κατανάλωση τροφών που περιείχαν υψηλά επίπεδα χοληστερόλης, όπως τα αυγά και οι γαρίδες. Αυτού του είδους η χοληστερόλη, όμως, την οποία οι ειδικοί ονομάζουν διατροφική χοληστερόλη, δεν φαίνεται να έχει επίδραση στα επίπεδα της χοληστερόλης στο αίμα μας. Με άλλα λόγια, τα άτομα με υψηλά επίπεδα χοληστερόλης αποδείχτηκε ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να αποφεύγουν την κατανάλωση αυγών ή θαλασσινών. Και φυσικά τα 200 mg χοληστερίνης που τρώμε ημερησίως είναι πολύ λίγα σε σύγκριση με τα 800 που το σώμα μας συνήθως παράγει. Το κεκορεσμένο λίπος του κρέατος αυξάνει την κακή χοληστερίνη, αλλά το στεαρικό οξύ που αποτελεί το 1/3 από αυτό ίσως έχει μικρή επίπτωση στο ύψος της χοληστερίνης του αίματος. Αν περιορίσει κάποιος τα λιπαρά, λ.χ., των γαλακτοκομικών με τρόπο που αυξάνει πολύ τους επεξεργασμένους – ραφιναρισμένους υδατάνθρακες στη δίαιτά του μπορεί να κάνει την «κακή» του χοληστερόλη χειρότερη ως προς το «προφίλ» της, αλλά όχι ως προς την τιμή της. Προς αυτή την κατεύθυνση συνιστάται η χρήση ελαιόλαδου αντί για μαργαρίνη, διότι ζητούμενο είναι όχι μια low fat (φτωχή σε λιπαρά) αλλά μια healthy fat (με μη βλαβερά λιπαρά) δίαιτα. Πρέπει να αποφεύγονται τρόφιμα γεμάτα με trans λιπαρά, όπως μπισκότα και παρόμοια σνακ. Αντίθετα, επιτρέπονται ξηροί καρποί, ψάρια, φρέσκα λαχανικά και φρούτα. Για να συνοψίσω, θα πρέπει εξατομικευμένα ο γιατρός να προσδιορίζει τι σημαίνει για τον καθένα μια low fat δίαιτα γιατί μια δίαιτα χαμηλών λιπαρών μπορεί να μην είναι πάντα η καλύτερη.

Υπάρχει ελπίδα αν ο άνδρας δεν έχει σπέρμα;

Υπάρχει ελπίδα αν ο άνδρας δεν έχει σπέρμα;

Στο ζευγάρι που διευρευνά πιθανή υπογονιμότητα, η διάγνωση της αζωοσπερμίας μπορεί να προκαλέσει σοκ. Ωστόσο δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Γράφει ο Dr. Λουκάς Κλέντζερης, MD(Ath) CCST (UK) Dr.Med (Sheffield) FRCOG (London)
Μαιευτήρας – Χειρουργός – Γυναικολόγος
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου SHEFFIELD – Αγγλίας
Ακόλουθος Βρετανικού Βασιλικού Κολλεγίου Μαιευτήρων & Γυναικολόγων
τ. Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου WARWICK – UK,
τ. Διευθυντής Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου CARDIFF – UK, Μαιευτήριο ΜΗΤΕΡΑ-Μοναδα IVF
Σε περίπτωση αζωοσπερμίας, το σπέρμα μπορεί να αποκτηθεί εαν υπάρχει με χειρουργικές τεχνικές, από την επιδιδυμίτιδα ή τους όρχεις. Ακολούθως εφαρμόζεται η τεχνική της μικρογονιμοποίησης και τα έμβρυα που δημιουργούνται μεταφέρονται στη μήτρα.

Η εγχείρηση για την απόκτηση σπέρματος είναι σχετικά απλή και γίνεται με τοπική και ελαφρά αναισθησία.

Aναγκαίος ο ΩΡΛ έλεγχος πριν το πρώτο κουδούνι!

Aναγκαίος ο ΩΡΛ έλεγχος πριν το πρώτο κουδούνι!

Οι διακοπές τελείωσαν και μετράμε αντίστροφα για την επιστροφή στα θρανία. Αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος για μια επίσκεψη στον ωτορινολαρυγγολόγο μαζί με τα παιδιά μας, καθώς κάποια προβλήματα που, ως γονείς, έχουμε παρατηρήσει σε αυτά, καλό είναι να αντιμετωπιστούν πριν έρθει ο χειμώνας. Κρεατάκια, αμυγδαλές, ροχαλητό, αλλά και προβλήματα ακοής είναι κάποια από τα πιο συνήθη ζητήματα, που καλείται να επιλύσει ο ειδικός γιατρός.

«Η έγκαιρη διάγνωση διαταραχών της ακοής εξασφαλίζει στο παιδί άριστη θεραπευτική παρέμβαση. Η βαρηκοΐα επηρεάζει την ανάπτυξη της ομιλίας στα παιδιά, γι’ αυτό και η παρέμβαση του ειδικού είναι πολύ σημαντική, ώστε το παιδί να μπορέσει να αναπτύξει τις επικοινωνιακές και τις μαθησιακές του δυνατότητες», επισημαίνει η Δρ. Ανατολή Παταρίδου, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ, επιστημονική συνεργάτης νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ (www.pataridou.gr).

«Πέρα, όμως, από αυτό, υπάρχουν αρκετά προβλήματα, που παρατηρούνται συχνά στα παιδιά, τα οποία, χάρη στην πρόοδο της χειρουργικής αντιμετώπισης στην ωτορινολαρυγγολογία, αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά από ό,τι στο παρελθόν. Οπότε η επίσκεψη στον παιδο-ΩΡΛ αυτή την εποχή είναι, θα έλεγα, επιβεβλημένη».

Βέβαια βασική προϋπόθεση, κατά την κυρία Παταρίδου, αποτελεί η προσέγγιση από τον γιατρό, η οποία, όταν χαρακτηρίζεται από αγάπη και από ενδιαφέρον, δίνει εξατομικευμένα την κατάλληλη λύση στο πρόβλημα.

«Να μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές το παιδί έχει, ήδη, περάσει από άλλα ιατρεία και είναι ταλαιπωρημένο», επισημαίνει η χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ.

Σημαντική πρόοδος έχει συντελεστεί στις μεθόδους διάγνωσης ασθενειών και προβλημάτων, χάρη στη χρήση των ενδοσκοπίων. Τα ενδοσκόπια εξασφαλίζουν μια σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση, με ακρίβεια. Επιπλέον, χάρη σε αυτά, η εξέταση μπορεί να μετατραπεί σε ευχάριστο παιχνίδι, που οδηγεί ανώδυνα σε μια ολοκληρωμένη διάγνωση, η οποία εγγυάται μια στοχευμένη και ριζική αντιμετώπιση.

Τα πιο συχνά προβλήματα στα παιδιά

Τα πιο συχνά ωτορινολαρυγγολογικά προβλήματα στην παιδική ηλικία είναι οι άπνοιες και το ροχαλητό, που οφείλονται συνήθως στα μεγάλα κρεατάκια και στις υπερτροφικές αμυγδαλές, οι υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες και η επίμονη παρουσία υγρού στο αυτί.

Επίσης η βραχνή φωνή, που μπορεί να οφείλεται σε θηλώματα, κάλους, πολύποδες του λάρυγγα ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Πιο σπάνια η εμφάνιση μιας διόγκωσης στον τράχηλο μπορεί να είναι ένας πρησμένος λεμφαδένας, που οφείλεται σε μια απλή λοίμωξη, κάποια συγγενής κύστη, όπως η κύστη του λεγόμενου θυρεογλωσσικού πόρου ή η βραγχιακή κύστη. Αυτές οι κύστες καλό είναι να αφαιρούνται πριν παρουσιάσουν φλεγμονή.

«Ο έλεγχος του λάρυγγα με το εύκαμπτο ενδοσκόπιο σε περιπτώσεις όπως αυτές, που αναφέρονται παραπάνω, είναι πολύ σημαντικό μέσο, ώστε να εξακριβωθεί αν συνυπάρχει άλλη παθολογία», λέει χαρακτηριστικά η Δρ. Ανατολή Παταρίδου.

Το ροχαλητό και οι άπνοιες είναι συχνά χειρουργικά προβλήματα στα παιδιά, που κυρίως οφείλονται σε μεγάλα κρεατάκια και στις αμυγδαλές. Σήμερα οι επεμβάσεις αυτές γίνονται με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων και νέων δυναμικών εργαλείων, τα οποία εξασφαλίζουν μικρότερο τραυματισμό και πολύ πιο ήπια ανάρρωση.

Η παρουσία υγρού στα αυτιά, δηλαδή η εκκριτική ωτίτιδα, σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με παρακέντηση του τυμπάνου, με ή χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκου αερισμού, ώστε να αποφευχθούν οι μόνιμες βλάβες στην ακοή. Επίσης η χρόνια ιγμορίτιδα στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες εξάλλου, αντιμετωπίζεται πλέον αποτελεσματικά με την ενδοσκοπική χειρουργική, η οποία διορθώνει την αιτία, χωρίς να βλάπτει τις υγιείς ανατομικές δομές. Σπανιότερα προβλήματα αποτελούν οι συγγενείς κύστες του τραχήλου, με πιο συχνή την κύστη του θυρεογλωσσικού πόρου.

Ο δεκάλογος της καθημερινότητας

Η κα Παταρίδου αναφέρει κάποιες καθημερινές πρακτικές, ώστε τα παιδιά να ζουν καλύτερα:

  1. Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό, είναι σημαντικό να το μάθουμε να πλένει αμέσως τα χέρια και τη μύτη του.
  2. Αδειάζουμε το δωμάτιό του από περιττά παιχνίδια και πράγματα που είναι εκτεθειμένα στη σκόνη.
  3. Καλό είναι να αποφύγουμε τα βαριά χαλιά.
  4. Διώχνουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια – κυρίως από το κρεβάτι του παιδιού -, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο πρόσωπό του.
  5. Αφήνουμε το παιδί να συμμετέχει στο μαγείρεμα και στην ετοιμασία του φαγητού και ακολουθούμε τους βασικούς κανόνες της μεσογειακής διατροφής.
  6. Δεν βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, που περιέχουν δεκάδες συντηρητικά, πρόσθετα αρώματα και χημικά.
  7. Δίνουμε στο παιδί να καταλάβει πως, σε ό,τι αφορά στη διατροφή, η διαδικασία που εγγυάται το ιδανικό αποτέλεσμα έχει έναν σχετικό κόπο (π.χ., είναι προτιμότερο να στύψουμε έναν φυσικό χυμό από ό,τι να τον σερβίρουμε από το κουτί).
  8. Αποφεύγουμε εντελώς το κάπνισμα! Διαφορετικά εκθέτουμε το παιδί μας όχι μόνο στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά και στο λεγόμενο «κάπνισμα από τρίτο χέρι».
  9. Όταν το παιδί ροχαλίζει έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε, πρέπει να το δει ωτορινολαρυγγολόγος. Κάποια παιδιά, που αρρωσταίνουν συχνά με λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, χρειάζονται χειρουργείο.
  10. Γινόμαστε σωστό πρότυπο για το παιδί μας, δείχνοντάς του ότι η άθληση, η σωστή διατροφή και ο καλός ύπνος είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την καλή υγεία.

 

 

Αυξήστε τη γονιμότητά σας σε δέκα κινήσεις

Αυξήστε τη γονιμότητά σας σε δέκα κινήσεις

Πολύ πριν ένα ζευγάρι φτάσει στο ιατρείο ενός ειδικού, υπάρχουν πολλοί φυσικοί τρόποι που μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τη γονιμότητά του. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε 10 από αυτούς!

Γράφει ο Dr. Λουκάς Κλέντζερης, MD(Ath) CCST (UK) Dr.Med (Sheffield) FRCOG (London)
Μαιευτήρας – Χειρουργός – Γυναικολόγος
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου SHEFFIELD – Αγγλίας
Ακόλουθος Βρετανικού Βασιλικού Κολλεγίου Μαιευτήρων & Γυναικολόγων
τ. Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου WARWICK – UK,
τ. Διευθυντής Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου CARDIFF – UK, Μαιευτήριο ΜΗΤΕΡΑ-Μοναδα IVF

1. Διατηρήστε το σωματικό σας βάρος εντός φυσιολογικών ορίων
Σημαντική απόκλιση του σωματικού βάρους, από τα φυσιολογικά του όρια για ένα συγκεκριμένο άτομο (ανεξαρτήτως κατευθύνσεως, υπέρ ή υπό) επηρεάζει αρνητικά την λειτουργία των ωοθηκών και ελαττώνει την ποιότητα και την συχνότητα της ωορρηξίας.

2. Προφυλαχθείτε από σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες
Χλαμύδια και γονόρροια μπορούν να αποφράξουν τις σάλπιγγες και να δημιουργήσουν συμφύσεις στο εσωτερικό της μήτρας με αποτέλεσμα το γονιμοποιημένο ωάριο (έμβρυο) να μην μπορεί να εμφυτευθεί. Γυναίκες με συμφύσεις στο εσωτερικό της μήτρας (ενδομήτριο) έχουν μεγάλη πιθανότητα αποβολής.

3. Επιδιώκετε συχνές σεξουαλικές επαφές
Οι πιο πολλές γυναίκεςς με περίοδο κάθε 26-30 ημέρες κάνουν ωορρηξία από την 11η μέχρι την 17η ημέρα του κύκλου. Στο διάστημα αυτό επαφές κάθε 2 ημέρες αυξάνουν την πιθανότητα σύλληψης. Σημειωτέον ότι πρώτη ημέρα του κύκλου είναι η πρώτη ημέρα της περιόδου.

4. Ελαττώστε την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών
Κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ επηρεάζει την ωορρηξία και την ποιότητα του σπέρματος. Δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο κατανάλωσης. Μια μελέτη απο την Σουηδία έδειξε ότι γυναίκες που πίνουν δυο αλκοολούχα ποτά την ημέρα έχουν 60% λιγότερες πιθανότητες να συλλάβουν.

5. Ελαττώστε την κατανάλωση καφεϊνης
Λήψη πάνω από 500mg (περίπου 5 φλυτζάνια καφέ) καφεϊνης ημερησίως επηρεάζει αρνητικά την πιθανότητα σύλληψης και αυξάνει τον κίνδυνο αποβολής. Αντίθετα 200 mg καφεϊνης ημερησίως (2 φλιτζάνια καφέ) βοηθά την πιθανότητα σύλληψης!!

6. STOP SMOKING!
Έχει πλέον επιστημονικά τεκμηριωθεί ότι γυναίκες που καπνίζουν έχουν μικρότερη πιθανότητα να συλλάβουν και μεγαλύτερη πιθανότητα να αποβάλλουν, όταν μείνουν έγκυος, συγκρινόμενες με γυναίκες που δεν καπνίζουν.

7. Αποφεύγετε έντονη σωματική άσκηση
Γυναίκες που ασκούνται έντονα για πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα δεν βοηθούν την γονιμότητά τους.

8. Ακολουθήστε υγιεινή διατροφή
Βεβαιωθείτε ότι λαμβάνετε αρκετή ποσότητα πρωτεϊνης, υδατανθράκων, φυτικών ινών, σιδήρου, ψευδαργύρου, ασβεστίου και βιταμίνης C ημερησίως.

9. Μην ξεχνάτε το σπέρμα!
Το άλλο μισό μιας επιτυχημένης σύλληψης οφείλεται στην ποιότητα του σπέρματος. Μεγάλη κατανάλωση οινοπνεύματος, καφεϊνης, έντονο κάπνισμα, ανθυγιεινή διατροφή, καθιστική ζωή και έλλειψη σωματικής άσκησης είναι μερικοί από τους πιο συνηθισμένους παράγοντες που επηρεάζουν τον αριθμό,την κινητικότητα και την μορφολογία των σπερματοζωαρίων.

10. Ρυθμίστε τυχόν ενδοκρινολογικές παθήσεις
Αν έχετε διαβήτη, υπέρ ή υποθυρεοειδισμό, Addison’s ασθένεια ή άλλη ενδοκρινολογική πάθηση πρέπει να συμβουλευτείτε τον ιατρό σας για να βεβαιωθείτε ότι είστε καλά ρυθμισμένη. Σημαντική διαταραχή στην λειτουργία των συγκεκριμένων αδένων αυξάνει την πιθανότητα αποβολής.

Κωνσταντίνος Κουσκούκης: Ιαματικά στοιχεία – Τι κάνει πολύτιμες τις ιαματικές πηγές;

Κωνσταντίνος Κουσκούκης: Ιαματικά στοιχεία – Τι κάνει πολύτιμες τις ιαματικές πηγές;

Ποια στοιχεία προσδίδουν στις 750 ιαματικές πηγές της χώρας μας εκείνα τα φυσικά και χημικά χαρακτηριστικά που τις καθιστούν κατάλληλες για χρήση τόσο για θεραπευτικούς σκοπούς όσο και για εφαρμογές της Αισθητικής Δερματολογίας;

 

Η Ιαματική Ιατρική αποτελεί εναλλακτική προσέγγιση της Κλασικής Ιατρικής ως συμπληρωματικό θεραπευτικό σχήμα στην επιλογή των θεράποντων ιατρών, αντιπροσωπεύοντας την καθιερωμένη στο εξωτερικό Κλινική Υδροθεραπεία και Ιατρική Κλιματοθεραπεία.

Ιαματικά στοιχεία ονομάζονται όλα τα μεταλλικά ή μη στοιχεία, ανόργανες και οργανικές ενώσεις αυτών, οι οποίες δημιουργούν ένα σύνολο χημικού φορτίου που απαρτίζει και προσδίδει συγκεκριμένα φυσικά και χημικά χαρακτηριστικά στις ιαματικές πηγές. Οι ευεργετικές ιδιότητες των ιαματικών πηγών καθορίζονται από τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά τους, αναλόγως της σύστασης σε ιαματικά στοιχεία.

 

Ιαματικά στοιχεία: Ανόργανα στοιχεία και αμέταλλα: ιόντα χλωρίου (Cl), θειϊκά ανιόντα (SO42-), διττανθρακικά (HCO3), θείο (S), βρώμιο (Br), ιώδιο (I), φθόριο (F), αμμωνία (NH3), νιτρικό ανιόν (NO3), νιτρώδες ιόν (NO2-), φωσφορικό ιόν (PO43-), δισόξινο φωσφορικό (H2PO4), όξινα φωσφορικά ιόντα (HPO42-), διοξείδιο του άνθρακα (CO2), οξυγόνο (O2), άζωτο (N2), υδρογόνο (H2), σελήνιο (Se).

Μεταλλικά ιχνοστοιχεία: κατιόντα του νατρίου, του καλίου, του ασβεστίου (Na+ K+, Ca2+), Mαγνήσιο (Mg2), κατιόντα σιδήρου (Fe2+, Fe3+), χαλκός (Cu), Co, ψευδάργυρος (Zn), νικέλιο (Ni), μαγγάνιο (Mn), κατιόν λιθίου (Li+), αλουμίνιο (Al), βάριο (Ba), κατιόντα του στροντίου (Sr2+), μόλυβδος (Pb).

Μεταλλοειδή ιχνοστοιχεία: αρσενικό (As), βόριο (B). Ευγενή αέρια: ραδόνιο (Rn), ήλιο (He), νέον (Ne), αργό (Ar), κρυπτό (Kr).

Το Θείο (S) για παράδειγμα έχει τις εξής ιδιότητες:

  • Αντιμικροβιακή, αντιμυκητιασική, παρασιτοκτόνο, αντιτοξική και αντιαλλεργική δράση με αναστολή των διεγερθέντων CD3 Τ-λεμφοκυττάρων.
  • Κερατολυτική και κερατοπλαστική δράση με την αναδίπλωση των μορίων των πρωτεϊνών μέσω των δισουλφιδικών δεσμών.
  • Είναι στοιχείο που υπάρχει στο δέρμα και ειδικότερα στις πρωτεΐνες του δέρματος (μεθειονίνη, κυστεΐνη, κυστίνη), προάγοντας την επιθηλιοποίηση.
  • Βοηθά την πρωτεϊνοσύνθεση και τις μιτωτικές διαδικασίες, επιταχύνοντας την επούλωση τραυμάτων.
  • Αυξάνει τους αμυντικούς και ανοσοποιητικούς μηχανισμούς και μειώνει τη δράση της υαλουρονιδάσης και τη διαπερατότητα των μεγαλομορίων.
  • Αναπλάθει το δέρμα και τις τρίχες με τον πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών και την αύξηση της σύνθεσης κολλαγόνου και ελαστίνης.
  • Αντιφλεγμονώδη δράση με μείωση της ιντερλευκίνης L8, L12 και με τη μετανάστευση των κυττάρων Langerhans.
  • Ρυθμίζει την αιματική ροή με αγγειοδιαστολή, βοηθώντας στην πνευμονική και αρτηριακή υπέρταση, στην ισχαιμία του μυοκαρδίου, στην αρτηριοσκλήρωση, στην αιμάτωση των νεφρών και τις αγγειακές παθήσεις.
  • Προκαλεί νεοαγγειογένεση με τη μετανάστευση και επιβίωση των ενδοθηλιακών κυττάρων με τη βοήθεια του VEGF.
  • Θεραπευτική δράση στη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και σε νοσήματα του ανώτερου και κατώτερου αναπνευστικού συστήματος.
  • Θεραπευτική δράση σε παθήσεις του γαστρεντερικού και ουροποιητικού συστήματος και στο περιοδόντιο.
  • Αντιγηραντική δράση από το συνδυασμό των αντιφλεγμονωδών και αντιτοξικών ιδιοτήτων του.
  • Θεραπευτική δράση σε παθήσεις μυοσκελετικού και νευρικού συστήματος με τη χονδροπροστατευτική ιδιότητά του, καθώς και σε γυναικολογικές παθήσεις.
  • Θεραπευτική δράση σε δερματικές παθήσεις με την κερατολυτική, κερατοπλαστική, αντιφλεγμονώδη και αντικνησμώδη δράση στην ψωρίαση, στην ατοπική δερματίτιδα και δερματίτιδα εξ επαφής, σε επιμολυσμένα έλκη και σε μυκητιάσεις.

 

 

 

Είναι δεδομένο ότι ένας υγιεινός τρόπος ζωής με τη βοήθεια της Προληπτικής Ιατρικής και της Ιαματικής Ιατρικής μπορεί να αποτρέψει πλήθος προβλημάτων, που αφορούν όχι μόνο στην υγεία του ατόμου που νοσεί, αλλά και στην οικονομία της χώρας από την οποία προέρχεται, που επιβαρύνεται με δαπάνες για την αποκατάσταση της υγείας του.

Η καθιέρωση και επικαιροποίηση της Ιαματικής Ιατρικής επιβάλλεται, αφενός, από την απαίτηση των ασθενών σε διεθνές επίπεδο για εφαρμογή εναλλακτικών και συμπληρωματικών θεραπειών και, αφετέρου, από την εφαρμογή των διατάξεων περί διακίνησης ασθενών εντός των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Η συμμετοχή έγκριτων και καταξιωμένων διεθνώς Ελλήνων ιατρών πολλών ειδικοτήτων εξασφαλίζει την επιστημονική καταξίωση της Ιαματικής Ιατρικής, η οποία εφαρμόζεται συμπληρωματικά και απαρέγκλιτα σύμφωνα με τα επιτεύγματα της σύγχρονης Ιατρικής και Φαρμακολογίας.

 

Ο τουρισμός ευεξίας – ομορφιάς – spa είναι ο συνδυασμός διακοπών με υπηρεσίες πρόληψης, διατήρησης ή βελτίωσης της υγείας μέσω προγραμμάτων ολικής αναζωογόνησης και χαλάρωσης σε σωματικό, πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο. Σε αυτό το είδος του τουρισμού περιλαμβάνονται οι παρακάτω τομείς: Αισθητική δερματολογία, Αντιγήρανση (Botox, Laser, PRP), Αδυνάτισμα (Μεσοθεραπεία, Υπέρηχοι), Βελτίωση φυσικής κατάστασης, Φυτοθεραπεία – Αρωματοθεραπεία, Υγιεινή μεσογειακή διατροφή, Αποτοξίνωση.

 

Σύγχρονες τάσεις παγκοσμίως

α) Η παραδοσιακή υδροθεραπεία λαμβάνει τη μορφή της Ιαματικής Ιατρικής, β) απευθύνεται όχι μόνο σε ασθενείς τουρίστες, αλλά και στους συνοδούς τους, καθώς και σε υγιή άτομα και γ) αποτελεί συνδυασμό διακοπών και υπηρεσιών πρόληψης, διατήρησης ή βελτίωσης της υγείας τους μέσω προγραμμάτων ολικής αναζωογόνησης και χαλάρωσης.

 

Σύγχρονες τάσεις στην Ελλάδα

Προς το παρόν, η χρήση των ιαματικών πηγών γίνεται μόνο για θεραπευτικούς σκοπούς στο πλαίσιο της Ιαματικής Ιατρικής. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με ποιότητα και μοναδικότητα των ιαματικών φυσικών πόρων (750 ιαματικές πηγές, εκ των οποίων οι 126 ενεργοποιημένες και από αυτές οι 48 είναι αναγνωρισμένες με ΦΕΚ για θεραπευτικές ενδείξεις-αντενδείξεις, καθώς και εφαρμογές Αισθητικής Δερματολογίας).

 

 

Κωνσταντίνος Κουσκούκης

Καθηγητής Δερματολογίας – Νομικός

Πρόεδρος Ελληνικής Ακαδημίας Ιαματικής Ιατρικής

Πρόεδρος Παγκόσμιας Ακαδημίας Κινεζικής & Συμπληρωματικής Ιατρικής

τ. Aντιπρύτανης – Γεν. Γραμμ. Υπουργείου Παιδείας

 

ΩΡΛ προβλήματα σε παιδιά – Γιατί αυξάνονται;

ΩΡΛ προβλήματα σε παιδιά – Γιατί αυξάνονται;

Σημαντική αύξηση των ωτορινολαρυγγολογικών προβλημάτων σε παιδιά εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια, πολλά από τα οποία απαιτούν χειρουργική αντιμετώπιση. Ροχαλητό, άπνοιες, βαρηκοΐα, που οφείλονται πολλές φορές σε μεγάλα κρεατάκια, αμυγδαλές και υγρό στα αυτιά, είναι οι κύριοι λόγοι που οδηγούν τα παιδιά σε ένα ωτορινολαρυγγολογικό χειρουργείο. Το ευχάριστο είναι ότι τα τελευταία χρόνια,  η ειδικότητα της ωτορι­νολαρυγγολογίας έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στον τομέα της χειρουργικής αντιμετώπισης πολλών παθήσεων που αφορούν τα παιδιά. Οι νέες αυτές τεχνικές βελτιώνουν τη μετεγχειρητική επούλωση, που σημαίνει λιγότερο πόνο, μικρότερη αιμορραγία και εξα­σφάλιση της πλήρους αφαίρεσης όταν μιλάμε για αμυγδα­λεκτομή και αδενοτομή. Εκτός από τα χειρουργεία, μεγάλη εξέλιξη υπάρχει και στις μεθόδους διάγνωσης, χάρη στη χρήση των ενδοσκοπίων η οποία εξασφαλίζει με ακρίβεια μία σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση για κάθε περίπτωση.

Τα κρεατάκια πλέον μπορούν να ελεγχθούν άμεσα και πολύ πιο αξιόπιστα με την ενδοσκόπηση παρά με την απλή ακτινογραφία, όπως, επίσης, και πιο σπάνιες καταστάσεις καλοήθων όγκων, η παρουσία πολυπόδων στη μύτη ή η ατρησία των ρινικών χοανών. Ο έλεγχος του λάρυγγα με το εύκαμπτο ενδοσκόπιο σε περιπτώσεις διαταραχών της χροιάς της φωνής, σε επίμονο βήχα ή σε λοιμώξεις, καθώς και σε δυσκολία της αναπνοής είναι πολύ σημαντικό μέσο, ώστε να εξακριβωθεί αν συνυπάρχει και άλλη παθολογία, όπως γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, λαρυγγομαλακία, οζίδια των φωνητικών χορδών ή θηλωμάτωση του λάρυγγα. Η παρουσία υγρού στα αυτιά, δηλαδή η εκκριτική ωτίτιδα, σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με παρακέντηση του τυμπάνου, με ή χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκου αερισμού, για να αποφευχθούν μόνιμες βλάβες στην ακοή. Επίσης, πλέον η χρόνια ιγμορίτιδα στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες, αντιμε­τωπίζεται με την ενδοσκοπική χειρουργική, η οποία διορθώνει την αιτία χωρίς να «βλάπτει» τις υγιείς ανατομικές δομές. Σπα­νιότερα προβλήματα αποτελούν οι συγγενείς κύστεις του τρα­χήλου, με πιο συχνή την κύστη του θυρεογλωσσικού πόρου.

Παρ’ όλη όμως τη ραγδαία εξέλιξη των μεθόδων πρόληψης και θεραπείας στον τομέα της ωτορινολαρυγγολογίας, παρατηρείται αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης παθήσεων, ιδιαίτερα στις παιδικές ηλικίες που το ανοσοποιητικό σύστημα είναι ανώριμο. Η ανησυχητική έξαρση των αλλεργιών αποτελεί παράγοντα αύξησης της συχνότητας των ΩΡΛ παθήσεων και επηρεάζεται από την κακή διατροφή και τα «πλούσια» σε αλλεργιογόνα παιδικά δωμάτια και την αναγκαιότητα του παιδικού σταθμού από πολύ μικρή ηλικία. Η αλλεργική ρινίτιδα προκαλεί ισχυρή προδιάθεση για τις λοιμώξεις του αναπνευστικού και λειτουργεί ερεθιστικά για τα αυτιά, τα ιγμόρεια, τον λαιμό, τους βρόγχους, την τραχεία και τον λάρυγγα.

Συνοψίζοντας, οι μοντέρνες χειρουργικές μέθοδοι με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων και νέων δυναμικών εργαλείων, που εξασφα­λίζουν μικρότερο τραύμα και πολύ πιο ήπια ανάρρωση, είναι σε θέση να διορθώσουν άριστα και δίχως μετεγχειρητική ταλαιπωρία για το παιδί τα προβλήματα αυτά. Συνεπώς, η παρακολούθηση από τον ειδικό είναι αναγκαία, καθώς οι γνώσεις του επιτρέπουν να δώσει χρήσιμες συμβουλές που αφορούν την κατανόηση του μηχανισμού και των αιτίων των καθημερινών ΩΡΛ προβλημάτων υγείας. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει εκπαιδευτικά, τόσο για το παιδί, όσο και τους γονείς, οι οποίοι με την αγάπη και την έμπρακτη εφαρμογή των μέτρων πρόληψης θα βελτιώσουν τη γενικότερη υγεία των παιδιών τους. Πρωταγωνιστές στη ζωή μας είναι τα παιδιά μας. Οφείλουμε να τους εξασφαλίζουμε την καλή υγεία και την απόκτηση καλών συνηθειών για το μέλλον τους. 

 

ΠΡΟΛΗΨΗ

Οι δέκα πιο βασικοί κανόνες υγείας για το παιδί:

1 Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό είναι σημαντικό να το μάθουμε να πλένει αμέσως τα χέρια του και τη μύτη.

2 Αδειάζουμε το δωμάτιό του από περιττά παιχνίδια και πράγματα που είναι εκτεθειμένα στη σκόνη.

3 Καλό και χρήσιμο είναι να αποφύγουμε τα βαριά χαλιά.

4 Διώχνουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια -κυρίως από το κρεβάτι του-, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο προσωπάκι του.

5 Αφήνουμε το παιδί να συμμετέχει στο μαγείρεμα και την ετοιμασία του φαγητού και βέβαια ακολουθούμε τους βασικούς κανόνες της μεσογειακής διατροφής.

6 Δεν βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα που περιέχουν συντηρητικά, πρόσθετα αρώματα και χημικά.

7 Δίνουμε στο παιδί να καταλάβει πως σε ό,τι αφορά στη διατροφή του, η διαδικασία που εγγυάται το ιδανικό αποτέλεσμα έχει έναν σχετικό κόπο (π.χ. είναι προτιμότερο να στύψουμε έναν φυσικό χυμό από ό,τι να τον σερβίρουμε από το κουτί).

8 Αποφεύγουμε εντελώς το κάπνισμα! Διαφορετικά, εκθέτουμε το παιδί μας όχι μόνο στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος αλλά και στο λεγόμενο «κάπνισμα από τρίτο χέρι».

9 Όταν το παιδί ροχαλίζει έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε πρέπει να το δει ωτορινολαρυγγολόγος. Κάποια παιδιά που αρρωσταίνουν συχνά με λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού χρειάζονται χειρουργείο.

10 Γινόμαστε σωστό πρότυπο για το παιδί μας, δείχνοντάς του ότι η άθληση, η σωστή διατροφή και ο καλός ύπνος είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την καλή υγεία.

 

Γράφει η:

Παταρίδου
Ανατολή

Χειρουργός – Ωτορινολαρυγγολόγος
Κεφαλής & Τραχήλου,
Επιστημονικός Συνεργάτης
Νοσοκομείου «Υγεία»

Κιρσοί των κάτω άκρων: Σύγχρονη θεραπεία

Κιρσοί των κάτω άκρων: Σύγχρονη θεραπεία

Η παρουσία κιρσών στα κάτω άκρα (δηλαδή των διογκωμένων αντιαισθητικών φλεβών, που παρατηρούνται ακριβώς κάτω από το δέρμα) αποτελεί μία από τις αρχικές εκδηλώσεις της ανικανότητας του φλεβικού συστήματος να μεταφέρει το αίμα από το πόδι προς τον κορμό. Η ανικανότητα αυτή περιγράφεται με τον ιατρικό όρο “φλεβική ανεπάρκεια” και αρκετοί από τους συνανθρώπους μας (περίπου το 23% των ενηλίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες) ταλαιπωρούνται από την παρουσία της.

 

Οι κιρσοί στα κάτω άκρα, πέρα από το σοβαρό αισθητικό πρόβλημα που προκαλούν, συνοδεύονται, συχνά, από έντονα συμπτώματα βάρους, κούρασης, καψίματος, φαγούρας και πρηξίματος, τα οποία δυσκολεύουν σημαντικά την καθημερινότητα των ασθενών. Τα συμπτώματα αυτά, χαρακτηριστικά, επιδεινώνονται από την παρατεταμένη ορθοστασία και υποχωρούν με την ανύψωση του πάσχοντος σκέλους. Σε πιο προχωρημένα στάδια παρουσιάζονται δερματικές αλλοιώσεις όπως υπέρχρωση, σκλήρυνση του δέρματος ακόμα και ανοιχτές πληγές.

 

Η θεραπεία των κιρσών έχει αλλάξει εντυπωσιακά τα τελευταία 15 χρόνια, κάνοντας την ανοιχτή επέμβαση της σαφηνεκτομής να είναι, πρακτικά, μία ιστορική επέμβαση, μία επέμβαση, δηλαδή, η οποία, στα πλαίσια της σύγχρονης άσκησης της αγγειοχειρουργικής, έχει, σχεδόν πλήρως, εγκαταλειφθεί. Η σαφηνεκτομή, πέρα από τα έντονα μετεγχειρητικά ενοχλήματα που προκαλεί, χαρακτηρίζεται και από υψηλά ποσοστά υποτροπών, τα οποία φτάνουν το 50% στα 5 έτη από την επέμβαση.

 

Αντιθέτως, οι ενδοαυλικές τεχνικές θεραπείας των κιρσών, όπως το λέιζερ και οι ραδιοσυχνότητες, προσφέρουν, σήμερα, εξαιρετικά αποτελέσματα, με ελάχιστη χειρουργική παρέμβαση και μετεγχειρητικά ενοχλήματα. Επιπλέον, το εξαιρετικό αυτό αποτέλεσμα των ενδοαυλικών τεχνικών παρουσιάζει πολύ καλή αντοχή στο χρόνο, καθιστώντας την τεχνική μία άριστη επιλογή σε ασθενείς νεαρής ηλικίας. Έτσι, από το 2011, η Αμερικάνικη Φλεβολογική Εταιρεία, βασισμένη σε μεγάλες, καλά σχεδιασμένες μελέτες, έχει αποφανθεί ότι οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές για την θεραπεία των κιρσών (λέιζερ και ραδιοσυχνότητες) αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας των κιρσών, αφήνοντας, ουσιαστικά, την ανοιχτή επέμβαση της σαφηνεκτομής στο παρελθόν της αγγειοχειρουργικής.

 

Παράλληλα με την εμφάνιση και εξέλιξη των ενδοαυλικών τεχνικών, σημαντική πρόοδος συντελέστηκε στη διαγνωστική προσέγγιση των κιρσών με τη βοήθεια των υπερήχων. Η συστηματική μελέτη των φλεβών των ασθενών με κιρσούς, με τη χρήση των υπερήχων, βοήθησε να κατανοηθεί η ποικιλότητα του ανατομικού προβλήματος των κιρσών και να οδηγηθούμε, έτσι, στην έννοια της χαρτογράφησης του προβλήματος. Έτσι, με τον όρο “υπερηχογραφική χαρτογράφηση” εννοούμε τη λεπτομερή καταγραφή των προβληματικών φλεβών που προκαλούν τους κιρσούς, κάτι εξαιρετικά σημαντικό, μιας και θα μας επιτρέψει να στοχεύσουμε τις θεραπευτικές μας ενέργειες ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος. Τα παθολογικά φλεβικά τμήματα είναι διαφορετικά, όχι μόνο σε κάθε ασθενή, αλλά, πολλές φορές, και στον ίδιο ασθενή, όταν πάσχουν και τα δύο κάτω άκρα του. Θα λέγαμε ότι κάθε κάτω άκρο έχει το δικό του κωδικό φλεβικής παθολογίας και ότι ο ρόλος της υπερηχογραφικής χαρτογράφησης είναι να αποκρυπτογραφήσει αυτόν τον κωδικό, προκειμένου η θεραπεία να είναι εξατομικευμένη, άρα και αποτελεσματική. 

 

Οι ενδοαυλικές τεχνικές αποτελούν, σήμερα, το καλύτερο εργαλείο που διαθέτουμε, προκειμένου να εφαρμόσουμε στοχευμένη θεραπεία σε ασθενείς με κιρσούς των κάτω άκρων. Αρχικά, λοιπόν, καταστρώνεται το σχέδιο, η ακριβής, δηλαδή, ανατομία του προβλήματος (υπερηχογραφική χαρτογράφηση) και εν συνεχεία, μέσα από μικρές οπές, χωρίς εγχειρητικές τομές ή ράμματα, μπορούμε να έχουμε εύκολη και άνετη για τον ασθενή πρόσβαση σε κάθε σχεδόν παθολογικό φλεβικό τμήμα που πρέπει να καταστραφεί, πάντα υπό τοπική αναισθησία.

Η διαδικασία αποκλεισμού παθολογικών φλεβών με θερμική ενέργεια λέιζερ ή ραδιοσυχνοτήτων μπορεί να συνδυαστεί με άλλες ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, όπως η τεχνική της μικροφλεβεκτομής ή η σκληροθεραπεία με αφρό. Και οι δύο αυτές τεχνικές πραγματοποιούνται υπό τοπική αναισθησία και συμπληρώνουν τη θεραπεία καταστρέφοντας είτε φλέβες πολύ κοντά στο δέρμα είτε μικρού μήκους φλεβικά τμήματα ή τμήματα με εξαιρετικές ελικώσεις, όπου δεν μπορεί να προωθηθεί η οπτική ίνα του λέιζερ. Πιο συγκεκριμένα, η μικροφλεβεκτομή χρησιμοποιείται για την αφαίρεση των κιρσών μέσα από οπές, τόσο μικρές, που δεν απαιτείται εν συνεχεία η χρήση ράμματος για την σύγκλεισή τους. Η σκληροθεραπεία με αφρό πραγματοποιείται με έγχυση ειδικού φαρμάκου μέσα στην παθολογική φλέβα, μετά από την επιτυχή παρακέντησή της με βελόνα. Το ειδικό αυτό φάρμακο ονομάζεται σκληρυντική ουσία, η οποία δρα στην εσωτερική επένδυση της φλέβας για να προκαλέσει την καταστροφή της.

 

Μία νέα ενδιαφέρουσα τεχνική αποκλεισμού παθολογικής φλέβας, σχετιζόμενης με την εμφάνιση κιρσών, είναι η τοποθέτηση ενός ειδικού υλικού, το οποίο χαρακτηρίζεται ως “κόλλα”. Το υλικό αυτό παραμένει μέσα στην παθολογική φλέβα, βγάζοντάς την ουσιαστικά εκτός κυκλοφορίας, κάτι το οποίο, όπως προαναφέρθηκε, αποτελεί θεραπευτικό στόχο σε μια επέμβαση κιρσών. Η εφαρμογή της μεθόδου είναι ακόμα πιο απλή από αυτή του λέιζερ, μιας και δεν απαιτεί τη χρήση τοπικής αναισθησίας γύρω από τη φλέβα που πρόκειται να καταστραφεί. Προς το παρόν, σε αντίθεση, με το ενδοαυλικό λέιζερ, δεν υπάρχουν δημοσιευμένα επιστημονικά δεδομένα που να πιστοποιούν τη μακροχρόνια, πέραν του έτους, αποτελεσματικότητά της. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις για μειωμένη αποτελεσματικότητα σε θεραπεία φλεβών μεγάλου μεγέθους.